این روز ها یا بهتره بگم این هفته ای که گذشت و در حال تموم شدنه ، یه حالی بودم .چند احساس با هم داشتم . امید ،انگیزه ،حسرت ،غم ،شکر گزاری ،بغض و غم و غم و غم .این  روزا چندگانگی رو تجربه میکنم .امید و انگیزه ام به خاطر هدفیه که دارم واسش تلاش میکنم .شکرگزاریم به خاطر همین نفس راحت و آرامشی که دارم اونم در این برهه از پاندامی بیماری کرونا .غم ، بغض و حسرت هم برای قسمتی از زندگیمه که شخصیه.  این روزا دختری ام با چشمای خیس ولی پر امید . من این چند  سال خیلی از کلیشه های همیشگی رو زندگی کردم .کلیشه هایی که دیگه شعار نیست و واقعیه .نمیدونم .شاید برای همه همینطوره و چون برای من اتفاق افتاده فکر میکنم خیلی خاصه و منحصر به فرده.

یاد گرفتم که چیزایی که از دست من خارجه نمیتونم تغییر بدم .یاد گرفتم قراره ده تا نرسیدن باشه و یک رسیدن .یاد گرفتم من فقط خودمو دارم .یاد گرفتم تنهایی جزئی از زندگیه .یاد گرفتم در لحظه زندگی کنم .یاد گرفتم برای رسیدن به موفقیت  تداوم و تکرار  همیشگی نیازه.یاد گرفتم  موفقیت یک شبه نیست .یاد گرفتم خودمو دوست داشته باشم .یاد گرفتم دنیا محل گذره .یاد گرفتم جز معدود آدمایی توی زندگی ،هیچ کس همیشگی نیست .یاد گرفتم همیشه اون چیزی که میخوای نمیشه پس باید بپذیرم .یاد گرفتم بدون چشم داشت و بدون در نظر گرفتن هیچی عشق بورزم و مهربون باشم با آدما ،طبیعت و حیوانات .یاد گرفتن یه چیزایی هیچوقت برای تو نمیشه و حسرت میذاره توی دلت ولی باید پذیرفت .یاد گرفتم سختی های زندگی دردناکه و رنج آور .من این چند ساله خیلی چیزا دیدم و خیلی چیزا یاد گرفتم .میتونم ساعت ها حرف بزنم از زندگی ،درد ،غم و شادی .

+ باید برم بالینی بخونم و این بساط گریه رو جمع کنم .

+خیلی از کلیشه ها رو باید زندگی کنی تا به درکی عمیق برسی !